Urodził się 18.VI 1906 r. w Lubawie, w l 1915- 1921 kształcił się w tutejszym progimnazjum. Studia lekarskie podjął na UP, ukończył je w 1930 r. dyplomem doktora wszech nauk lekarskich. Specjalizował się w psychiatrii. Pracował kolejno w zakładach w Świeciu, Gnieźnie i Owińskach, tę ostatnią pracę łączył z asystenturą w Klinice Neurologiczno- Psychiatrycznej w Poznaniu. Uczestnik kampanii wrześniowej jako dowódca I kampanii Sanitarnej Obrony Warszawy. Od 1943 r. kontynuował działalność podziemną. W latach 1946- 1952 był dyrektorem Państwowego Szpitala dla Nerwowo Chorych w Kocborowie, zarazem wykładowcą psychiatrii sądowej na Wydziale prawa UMK w Toruniu. Od 1952 aż do emerytury w 1975 r. pełnił funkcję dyrektora szpitala psychiatrycznego w Drewnicy k. Warszawy. Autor ok. 120 prac naukowych poświęconych problemom psychiatrii i monografii „Zagłada psychicznie chorych w Polsce 1939- 1945”. Prezes Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego w latach 1957- 1963, członek redakcji „Psychiatrii Polskiej”, „Problemów Alkoholizmu” i „Szpitalnictwa Polskiego”. Zmarł 29 VI 2000 r. w Warszawie.