Internat Zespołu Szkół w Lubawie

Rys historyczny internatu

Jedną z kart historii życia Zasadniczej Szkoły Zawodowej, później Zespołu Szkół Zawodowych zajmuje Internat, którego powstanie datuje się na rok szkolny 1950/51 z polecenia Dyrekcji Okręgowej Szkolenia Zawodowego w Toruniu, na który to przeznaczono pomieszczenia w budynku handlowym poniemieckim przy ul Kupnera 8/10. Zajmowane pomieszczenia były od samego początku nieprzystosowane do wymogów Internatu. Komisja Stypendialna zakwalifikowała 37 uczniów do zamieszkania w tym Internacie, lecz tylko 32 uczniów z tych miejsc skorzystało. Internat nie posiadał własnej kuchni i stołówki, więc uczniowie w nim zamieszkali zmuszeni byli uczęszczać codziennie na posiłki do stołówki, która mieściła się przy ul. Gdańskiej w byłych koszarach oraz w zniszczonych budynkach dawnego Seminarium Nauczycielskiego. W roku szkolnym 1952/53 zmieniła się sytuacja gospodarcza na terenie internatu. Młodzież w ramach prac społeczno-użytecznych zorganizowała wywózkę gruzu po spalonym budynku mieszkalnym, jak też i po budynkach gospodarczych byłego właściciela. Na miejscu budynków gospodarczych zbudowano pomieszczenie dla tuczy trzody chlewnej. Hodowla tuczy chlewnej w dużym stopniu przyczyniła się do polepszenia wyżywienia w internacie. Rok szkolny 1953/54 zmienił sytuację na lepszą. Młodzież otrzymała wygodniejsze pomieszczenia sypialne, zaś odrabianie lekcji odbywało się nadal w klasach. Liczba wychowanków zamieszkałych w Internacie powiększyła się do 70, największym kłopotem, z którym borykał się Internat, to uzyskanie słomy do sienników. Z pomocą przyszli okoliczni chłopi, którzy za symboliczną złotówkę od siennika udostępnili wychowankom słomę. Również z bielizną pościelową było nienajlepiej, wystarczała na dwa zmiany, dwa koce przypadały na jednego ucznia. Sprzęt meblowy, szafy oraz krzesła, to zbieranina różnego typu jak szafy wojskowe, domowe i inne. Urządzeniami sanitarnymi były zwykłe miski ustawione na ławach z jednym kranem odprowadzającym wodę do umywalni. Internat miał dwie umywalnie: jedna na I piętrze a druga na III piętrze. Urządzenia klozetowe znajdowały się w podwórzu w odległości 50 do 100 metrów w zależności od zamieszkania wychowanków. Kuchnia i stołówka były na miejscu, to polepszało sytuację, gdyż młodzież nie musiała wcześniej wstawać i robić przymusowego spaceru. Zorganizowano świetlicę dla wielu zwolenników, a umieszczony radioodbiornik przynosił wiele rozrywek, młodzież czytała prasę.. Skromny czteroosobowy Zarząd Wychowanków był inicjatorem wszelkich poczynań związanych z polepszeniem warunków mieszkaniowych . W roku szkolnym 1954/55 Internat wzbogacił się o sprzęt, który otrzymał po likwidacji szkoły i Internatu w Nowym Mieście Lubawskim. Powiększyła się liczba wychowanków Internatu do 85 uczniów. żeby móc pomieścić wychowanków w Internacie zakupiono 50 sztuk łóżek z myślą o tym, że Internat ulegnie powiększeniu. życie kulturalne oraz praca wychowanków coraz bardziej się poprawiały, uczniowie ćwiczyli tańce zespołowe pod kierownictwem zaangażowanego nauczyciela. W dalszym ciągu ogrzewanie w sypialniach stanowiły piece żelazne . W roku szkolnym 1955/56 liczba uczniów w Internacie powiększyła się do 113 osób. Otrzymane pomieszczenia od P.M.R.N. uratowały w dużym stopniu sytuację zagęszczenia w Internacie. Liczba wychowanków Internatu w roku szkolnym 1956/57 powiększyła się do 117. W kwietniu 1957 roku przystąpiono do zakładania kanalizacji i Centralnego Ogrzewania. W kolejnym roku szkolnym liczba wychowanków zwiększyła się do 157. W związku z tym przeznaczono salę świetlicową oraz pomieszczenia zajmowane przez kółko radioamatorów na salę sypialną. W roku szkolnym 1957/58 szczególnie zwracało się uwagę na rozwój działalności Rady Internatu oraz sekcji: gospodarczej, sanitarnej i kulturalno-oświatowej. życie świetlicowe przeniosło się do stołówki. W dniu 17 IV 1957 roku powstała drużyna harcerska, która przejawiała żywotną działalność na terenie szkoły, szczególnie Internatu. Systematyczna i przykładna praca drużyny pociągała wiele młodzieży. W następnym roku szkolnym 1958/59 frekwencja uczniów mieszkających w internacie wzrosła do 212 osób. W wyniku tego na salę sypialną przeznaczono pomieszczenie zajmowane przez warsztat elektryczny, uzyskując w ten sposób 50 miejsc. 13 sierpnia 1959 roku Zespół Szkół Zawodowych przejął Internat Liceum Ogólnokształcącego w Lubawie, co w niewielkim stopniu poprawiło sytuację mieszkaniową, gdyż oddano trzy pomieszczenia sypialne na klasy. W roku szkolnym 1959/60 zamieszkiwało w Internacie 192 wychowanków, czyli mniej niż w roku poprzednim. Przejęcie Internatu po LO wiązało się również z przyjmowaniem do Internatu ZSZ uczniów z Liceum, w danym roku szkolnym zamieszkało ich zaledwie pięciu. Liczba wychowanków w roku szkolnym 1960/61 wynosiła 206, w tym jeden z Liceum. Szczególną uwagę zwracano na kupno sprzętu meblowego krzeseł i szaf. W Internacie przy ZSZ w Lubawie w roku szkolnym 1963/64 zamieszkiwało 207 osób, w tym 163 uczniów w Internacie numer I przy ulicy Kupnera 8/10 oraz 44 uczniów w Internacie numer II przy ulicy Jagiellońskiej 9. Opieką również objęto uczniów zamieszkałych na stancji, którzy otrzymywali z Internatu łóżka, pościel, wyżywienie i objęci byli tym samym regulaminem i rozkładem dnia co wychowankowie zamieszkali w Internacie. Największymi trudnościami, z którymi spotykał się Internat to warunki lokalowe oraz nadmierne zagęszczenie, które według norm powinno wynosić 4,5m2 na wychowanka a rzeczywiście wynosiło 3,5m2 na wychowanka oraz to, że jest brak pomieszczenia na świetlicę. Miejsce świetlicy w Internacie pełniła przez wiele lat stołówka, w której odbywały się zajęcia kulturalne, wieczorki taneczne, spotkania oraz zebrania. Kierownikiem Internatu w tym roku szkolnym był J. Wojtacki, personel wychowawczy stanowili: S. Wrzeszcz, L. żuralski, A. Szałamaj, Z. Kułakowski. Każdy z wychowawców na początku roku został pouczony o obowiązkach oraz otrzymał „dziennik spostrzeżeń wychowawczych”, w którym zobowiązany był notować informacje o wychowankach swojej grupy wychowawczej. Poza tym każdy wychowawca musiał prowadzić Dziennik zajęć wychowawczych w Internacie.

INTERNAT ZESPOŁU SZKÓŁ W LUBAWIE W LATACH 1975-1980

Możliwość zamieszkania w Internacie lubawskim miała młodzież z liceum dopiero od 1975 roku, kiedy to Liceum Ogólnokształcące włączono do Zespołu Szkół. Dawny Internat ZSZ i TE został wspólnym Internatem Zespołu Szkół. Internat mieścił się w dwóch budynkach przy ulicy Jagiellońskiej oraz - w budynku Zespołu Szkół Zawodowych pokazanym niżej - przy ulicy Kupnera 12.

Budynek Zespołu Szkół w Lubawie przy ulicy Kupnera 12

Budynek przedstawiony powyżej jest budynkiem Zespółu Szkół w Lubawie. Tylko jego baza lokalowa uległa dużemu zmniejszeniu. W roku szkolnym 1975/76 kierownikiem internatu był S. Pankowski, zaś w skład grona wychowawców wchodzili: T. Jarząbek, A. Lewicki, W. Skóra, J. Szmelter, A, Maliszewski, R. Tarnowski. Stan wychowanków w tym roku szkolnym wynosił 150 uczniów w tym tylko 20 dziewcząt. W roku szkolnym 1976/77 stan ogólny wychowanków wynosił 155 osób, w tym 18 dziewcząt. Grono wychowawcze nie uległo zmianie. Pod koniec września wybrano Radę Internatu, której zadaniem jest kierowanie życiem Internatu w taki sposób, aby wychowankowie czuli się jak w domu. 25 marca 1977 roku w lubawskim Internacie odbył się zjazd okolicznych internatów. Głównym tematem dyskusji był problem koleżeństwa wśród mieszkańców internatu. W roku szkolnym 1977/78 pracę wychowawczą w Internacie podzielono na trzy grupy wychowawcze. Grupą pierwszą opiekował się H. Pławiak, opiekunami drugiej byli: J. Tarnowski, W. Śliwiński oraz W. Skóra, zaś grupą trzecią opiekowali się: J. Szmelter i A. Maliszewski. Liczba wychowanków w roku szkolnym 1978/79 minimalnie się zmniejszyła do 140 wychowanków, zaś grono wychowawcze się nie zmieniło. W roku szkolnym 1979/80 do personelu wychowawczego dołączył Pan R. Jurkowski. Liczba wychowanków wynosiła 157 osób, byli to uczniowie ZSZ, LZ, LO, ZSR oraz LR.